Strazh vodopoya

"Strazh vodopoya" Svetka i Marsel, brat i sestra, okazalis bez roditeley v bogom zabytom gorodke Holmy, zateryannom sredi chasch i bolot. Sluchaynyy poputchik otgovarival ih ehat v Holmy: «Vy luchshe tuda ne ezdite. Oni tam s vyvihom vse». No chto mozhet proizoyti v tihom gorodke?! Mestnye zhiteli gostepriimny i, ochevidno, ochen rady Svetke i Marselyu: ved v eti kraya malo kto zaglyadyvaet. Rebyat poselili v pustuyuschey bolnitse, vkusno kormyat i starayutsya vsyacheski ugodit. CHto kroetsya za navyazchivym gostepriimstvom? Pochemu sovsem malenkie deti prinosyat Svetke v podarok myagkie igrushki? A za Marselyam budto sledyat?.. Neuzheli Holmy – sovsem ne to, chem kazhutsya?.. «TSvet straha» …YA ne znayu, chto s ney sluchilos. Navernoe, ona slishkom blizko podoshla k cherte, otdelyayuschey nash mir ot drugogo. Ot togo, gde zhivut propavshie bez vesti. Te, kto ischezaet, navsegda zabludivshis v solnechnyh dnyah. Kto reshaetsya proyti po tropkam, po kotorym ne stoit hodit. Po tropkam mira, gde vozduh sinego tsveta, mira, gde rastet Sinyaya Osoka i techet Kozya Rechka. Mira, gde brodit strannaya i zhutkaya, pohozhaya na ozhivshuyu noch, tvar. Pochemu eto sluchilos seychas? Pochemu imenno s nami? YA ne znayu. I ne uveren, chto zahochu kogda-nibud uznat. Nekotorye tayny bezopasney ostavlyat nerazgadannymi.